Gaol bird

    Gdy Hades rozmawiał z Posejdonem w pokoju obok, a ja spokojnie studiowałam anatomię Toma- dowiedział się kilku ciekawych rzeczy. Na statku znajdowała się część zamówienia Zeusa, dlatego mieliśmy nim wrócić w okolice siedziby. Wcześniejszy plan zakładał raczej porzucenie Cyklady na cumach i powrót wozem opancerzonym. Posejdon w słodkiej nieświadomości połowicznie dopiął swego, nie chciał opuszczać pokładu na zbyt długo, to teraz będzie tam uwięziony. Nasza rola polegała na dopilnowaniu by dopłynął tam gdzie mu każemy i doprowadzeniu go przed oblicze Zeusa. Na dywanik do gówniarza- pomyślałam- ciekawe czego tak bardzo się bał w powierzonej misji. Ja zabiłam legendarną Arachne i wszystkie jej dzieci. Pewnie gdyby ktoś mi powiedział, że ide na rzeź nieletnich też miałabym opory. Koszmary wcale nie były przyjemne. Wstawanie z poczuciem pustki w sercu też. Podejrzewałam więc, że misja Posejdona była równie kiepska, bądź jeszcze gorsza. Dodatkowo ja niemal ciągle jestem na cerberosie. Mam upajającą siłę w sobie, regenerację, o której większość ludzkości może tylko pomarzyć... a on dostawał mocy na 5 minut i elo. Mojego kopniaka, który tylko złamał mu trochę podstawy czaszki leczył już ponad dziesięć minut. To naprawdę żałosny wynik jak na naszą wesołą organizację. 

     Łódź cięła drobne fale, gdy braliśmy zakręt mijając wielki klif porośnięty zieleninką. Słońce prażyło nas niemiłosiernie, usiłując zasiać zalążki nowotworu skóry. Nie z nami te numery, jedziemy na takich draksach, że nie ma na to najmniejszych szans. 

    Moim oczom ukazała się potęga MAC- ship'a w całej okazałości. Był ooooogromny. Nawet nie znajduje na to słów, my na naszej łódeczce wyglądaliśmy w porównaniu z nim jak mróweczki przy słoniu. Pomalowany na odcień szafirowy i ultramarynowy  w nieregularnych wzorach. Ktoś próbował go zakamuflować, to bardzo urocze. Może z kilometra by go było odrobinkę mniej widać...

    - Jak my niby mamy na to wejść? 

    - Po łańcuchu od cumy- odpowiedział Tom.

    Wzdrgnęłam się. Przecież to się prosi o poślizgnięcie, takie łańcuchy są raczej mało bezpieczną drogą do celu. 

    - To ja może poczekam w łódce. Wy sobie tam wejdźcie załatwcie co trzeba, a ja....

     - Tess. Czy ty się boisz na to wejść?

     - Tak. 

     - Wymordowałaś przeklęte istoty w kanałach, a boisz się wspinaczki? 

      - Boję się spaść do wody prosto w szczęki jakiejś ryby. Dużej ryby. Małej w sumie też. Nienawidzę żyjątek wodnych, są śliskie, śmierdzą i....

      Przerwałam. Tom i Hades patrzyli na mnie z bardzo dziwnymi uśmiechami. Nie komentowali głośno tego, co im powiedziałam, ale coś czułam, tak w serduszku, że będę mieć od teraz przejebane. Dopłynęliśmy do tego wielkiego obleśnego łańcucha i zamocowaliśmy naszą łódź tak, żeby nie poplumkała w siną dal.  

     Hades zarzucił sobie na plecy Posejdona, obwiązałam się liną, żeby larwa nie spadła i zaczął wspinaczkę. Używał głównie swojej lisiej zwinności praktycznie przeskakując z jednego łączenia na drugie. Ewidentnie nafurał się cukierkami z cerberosem, bo wspinaczka z tym obciążeniem nie miała szans przebiec tak sprawnie bez wspomagaczy... 

     - Ciekawe co z załogą - zagadnął Tom - takie lotniskowce są napędzane przez pracę kilku tysięcy ludzi nie licząc wojska. Znając Zeusa dał mu stu ludzi z naszej małej akademii dla zabijaków z więzienia, ale skąd wytrzasnął ludzi do napędzania tego molocha? 

     Dobre pytanie. Na pewno przekonamy się, jak tylko tam wejdziemy. Twarz Hadesa to nasza mała przepustka do świata żywych, bo 100 najemników na spokojnie jest w stanie nas conajmniej zirytować, a tego chcieliśmy uniknąć. Kuloodporna w większości przypadków również nie jestem. 

    - Tess idź przodem, będę tuż za Tobą, złapie Cię jak będziesz spadać. 

    - Jak mnie nie złapiesz, to przysięgam, że nigdy więcej mnie nie zobaczysz. Pobulbulam na dno. 

     Uśmiechnął się, przez co wyglądał jak bardzo uroczy mały demon. Na pewno mnie złapie. Kurwa nie mam jednej ręki, a ta proteza jest dla mnie zbyt nowa, bym jej zaufała z podtrzymaniem całego mojego ciężaru. Czeka mnie wspinaczka z pomocą tylko jednej łapy. Widziałam to kiedyś na platformie z filmikami, na pewno dam radę. 

     Położyłam prawą dłoń na spoiwie i bardzo ładnie poprosiłam je w duchu by mnie nie zrzuciło. Odwróciłam się tylko na chwilę do Toma i rzuciłam na odchodnym żeby trzymał się blisko. 

    Zaparłam się ręką o górną część, i wzięłam ostatni oddech. 

    Showtime. Moc prawej łapy 10000%

    Poderwałam się z pokładu jednym bardzo szybkim susem. Ledwo sięgnęłam następnej górnej krawędzi, znów wypchnęłam się do góry. W ten sposób  doszłam do połowy drogi. Złapałam się drżącą ręką tak, żeby nie spaść. Praktycznie tu wskoczyłam... słodki jeżu w morelach, dyndam nad wielgachnym zbiornikiem wodnym trzymając się tylko stali o średnicy 90 milimetrów... 

    Gdyby te spoiwa były większe nie miałabym szans na utrzymanie się. Po prostu chlupnełabym do wody. Spodziewałam się ogromnych stalowych molochów ociekających wodą z masą wodorostów. Koniecznie grubości mojego tułowia, większe niż ja sama. Tymczasem były to wielkości przeciętnej łydki okropne owalne przyrdzewiałe gówna, skonstruowane tak, żeby nie ułatwiać mi wcale tej wspinaczki. 

    - A na końcu muszę skoczyć na wylot kotwicy, wdrapać się na niego, nie zabić się i znaleźć drabinkę. Tak. To zajebisty plan. Kurwa. Spokojnie.... 

     Dyszałam pocąc się jak świnia ze stresu. W zasadzie- pomyślałam- to strasznie durne powiedzenie, bo świnie nie mają gruczołów odpowiedzialnych za pocenie i... 

     - Tess! - krzyknął Tom tuż za mną- wszystko gra? 

     - Potrzebuje tylko chwili przerwy. Tylko chwilki. 

     - Dasz rade. Powiedziałbym, że wyglądasz bajecznie z tej perspektywy, ale masz szarawary więc byłoby to kłamstwo.

     Co za gnój. Obraza majestatu. 

      Wzięłam kilka oddechów na uspokojenie i kontynuowałam szaloną wspinaczkę. To jest najgorsze co mnie ostatnio spotkało. Na końcu łańcucha czekał mnie całkiem wąski wylot, przypominający wejście do kanałów. Przygotowałam się do najgorszej części. Wskoczenia na górę. Jeśli Hades dał radę z obciążeniem, to ja też. Chyba. Mam nadzieję. Proszę. 

      Zaczepiłam stopy o otwory w konstrukcji i naprężyłam się jak gepard przed wyskokiem. Dam radę. 

       Skoczyłam. Zaczęłam niestety lecieć nie do końca tak jakbym chciała. Za bardzo przechyliłam się do tyłu. Poczułam mocne uderzenie w plecy Tom skoczył tuż za mną i dopilnował, bym nie spadła, tak jak obiecał. Z łoskotem przywaliłam w bok statku, odbijając sobie szczebelek drabinki na czole. Piękna sprawa, takie przyłożenie o poranku. Wyjrzałam za krawędź i patrzyłam jak mój bohater leci w stronę wody. Miał rękę przyłożoną do czoła w prześmiewczym geście salutowania. Co za bohaterska postawa. Uśmiechnęłam się i patrzyłam czy wypłynie. Całe szczęście po chwili zaczął się wtarabaniać na łańcuch, przeskakując po kilka spoiw za jednym odepchnięciem. Niedługo później wskoczył na wylot obok mnie, ociekający słoną wodą. 

    - Dzięki za ratunek mój bohaterze. Masz glona we włosach. 

    - I żyjątko z boku statku- pokazał mi jakiegoś śmierdzącego skorupiaka wyraźnie zadowolony ze zdobyczy - w restauracji się płaci za takie delikatesy! 

     - Nigdy nie byłam w prawdziwej restauracji i zaczyna mnie to cieszyć... 

     - Zabiorę Cię na wiadro owoców morza w porcie, są pyszne. 

      - Są obleśne i brudne, bo zajmują się oczyszczaniem oceanu. To o b r z y d l i w e - Zdjęłam mu glona z włosów lewą "ręką" i  wytarłam ją o jego mokrą koszulkę- Ale na pewno pójdziemy kiedyś do restauracji. Tylko nie takiej. 

      Uśmiechnęliśmy się ciesząc dusze tym momentem. Tom z nonszalancją wskazał mi drabinkę jakby była schodami do nieba. Zaczęłam ostatnią wspinaczkę tym razem już na spokojnie, bez skakania. Po wdrapaniu się na pokład ujrzałam Hadesa wydającego ciche polecenia do rekrutów organizacji. Już otrzeźwiły Posejdon siedział w swoim kokonie z liny najwyraźniej zadowolony z obrotu sytuacji. 

     - Mogliście od razu mówić, że płyniemy moim maleństwem. Dajcie mi tylko nakarmić załoge i ruszamy! - powiedział- to zajmie godzinke i możemy odbijać. 

      - Ty zaraz trafisz do celi jak się nie zamkniesz - warknął Hades.

     - Nie radzę Ci tego robić, widzisz... bez mojej pomocy chuja ruszycie, ale nie lotniskowiec. Zejścia do załogi pilnują hybrydy Toma, a cele... są zajęte. Do mojej kajuty też nie radzę się zbliżać. 

     Rekruci pokiwali głowami. 

     - Zostawił nam zapas wody i żarcia. Powoli się kończyło więc chcieliśmy zejść do kuchni. Straciliśmy czwórkę z nas- powiedział jeden z nich. 

     To faktycznie komplikowało sprawę. 

     Hades rzucił wściekłe spojrzenie na Posejdona. Podszedł do niego i zaczął zdejmować linę mamrocząc klątwy pod nosem. Przeciął mu trytytki łączące kostki, ale zostawił te na nadgarstkach. 

     - Prowadź do załogi. Trzeba rozruszać tego molocha. 

     - Tak jest. 

                               *     *      *     *

     Wyruszenie wcale nie zajęło godziny. Hybrydy były najedzone, bo zeżarły wcześniej kilku członków organizacji, ale załoga była w nie najlepszym stanie. Biedota slumsów z całego świata, spięta kajdanami na nogach była przykuta do swoich stanowisk pracy. Wszyscy musieli pod nieobecność kapitana wypróżniać się do wiader. Oczyszczenie tego, oraz puszek z jedzeniem dla psów zajęło sporo czasu.

     W celach siedziały zamknięte kobiety, śmierdzące kwaśnym odorem potu. Wpatrzone tępo w sufit nawet nie reagowały na naszą obecność. Wszystkie były w tragicznym stanie. Miały jedzenie w dozownikach i wodę, zupełnie jak chomiki w klatkach. Posejdon trzymał je do badań dla Zeusa. Badań, które prowadził Tom.

     - Nie, nie, nie... Mówiłem, że muszą być w pełni sprawne - narzekał - trzeba je umyć, nakarmić czymś innym niż żarcie dla psów...

    - Tylko to mamy. Ja też jem żarcie dla psów. 

    - Tak, tak, a potem schodzisz na ląd i żresz jak król... Tess, pomóż mi je ogarnąć. 

     Przypominały mi moją matkę. Ona też tak wyglądała po miesiącu chlania i ćpania. Zakopana w świecie uniesienia zapominała o myciu się, jedzeniu... Zawsze musiałam ją wtedy ogarniać siłą. One nie będą przynajmniej stawiały oporu. Kazałam przynieść im czyste ubrania i wyjść. Sama się nimi zaopiekuje.

     Najpierw zajęłam się sprzątaniem celi. Opróżniałam kubły z fekaliami i myłam podłogę z wymiocin i bliżej nie określonych syfów.  Za każdym razem więźniarka kuliła się w koncie nie rozumiejąc co się dzieje. Nikt najwyraźniej im tu nie sprzątał od bardzo dawna. Urobiona po łokcie i śmierdząca równie źle co one otworzyłam Wszystkie cele i zagoniłam je do łaźni. Rozebrałam się i zaczęłam po kolei szorować każdą z nich. Najciężej było domyć włosy, splątane do granic możliwości. Spędziłyśmy kilka godzin na rozczesywaniu każdej z nich. Dałam im po grzebieniu i kazałam pomagać sobie nawzajem. Czego nie dało się odratowania, odcinałam nożem. Na koniec zmyłam z sobie jak najdokładniej wszystko co podczas sprzątania przyległo do mnie na tyle mocno, że tylko wrzątek i mydło mogło to wyegzorcyzmować. Jedna z nich siedziała na drewnianym taborecie i czyściła moją protezę. Niektóre zaczęły nawet cicho rozmawiać. Powoli wracało do nich życie, co nawet mnie cieszyło. Nie miałam zamiaru psuć im chumoru mówiąc, że są tylko materiałami do badań nad ulepszeniem cerberosa. Większość z nich zginie, może nawet wszystkie. Teraz siedziały jednak w balach z gorącą wodą, korzystając z chwili połowicznej wolności jaką im dałam. 

     - Przyszłaś nas zabrać? - spytała dziewczyna czyszczącą moją protezę - idziemy gdzieś z tobą? 

     - Nigdzie Was nie zabieram. 

     - A gdzie płyniemy? Słychać przecież, że maszyny znów pracują. Niewolnicy pewnie już jedli i będziemy płynąć.

     - Proszę Pani, a będziemy mogły rozmawiać w celach? 

      - Czy dostaniemy coś innego do jedzenia? Ta papka śmierdzi. 

      - Dlaczego pozwoliłaś nam sie umyć?

      Zalewały mnie pytania, na które wcale nie chciałam odpowiadać. Ja wcale nie pomagałam tym dziewczynom, tylko usiłowałam wyczyścić swoje sumienie. Chciałabym przestać czuć jego wyrzuty. Sytuacji z banku jakoś tak nie rozpamiętuje, a działy się tam dantejskie sceny.  

      - Dajcie jej spokój. To jedna z Nich- powiedziała brunetka siedząca na mokrych kafelkach pod strumieniem wody lecącej z prysznica. 

      Miała rację. Byłam jedną z Nich. Byłam ludzkim odpadem.

     W łaźni znów zapanował cisza. 

                          *        *         *       *

     Usadziłam je w celach, ubrane w czyste piżamy. Powiedziałam, że mogą rozmawiać jak zostaną same, ale mają milczeć, jeśli ktokolwiek wejdzie. Niech sobie pogadają póki jeszcze mogą. 

     Wyczerpana fizycznie i psychicznie poszłam na piętro w którym znajdowała się kajuta Kapitana. Tam siedział pewnie i Hades i Posejdon.

    Po otwarciu drzwi ujrzałam jednak coś, czego się nie spodziewałam. 

      - Co do... - wypaliłam 

     Połowa kajuty była w zasadzie wielkim łożem z dziesiątkami poduszek. Wszędzie walały się damskie ciuchy, pudełka po jedzeniu z zamrażalnika i butelki po wodzie. 

     Mówiąc w skrócie, Posejdon trzymał w swoim pokoju pięć pań do towarzystwa. 

      - MISIU JAKAŚ PANI DO CIEBIE- Krzyknęła w stronę łazienki jedna z nich.      

      - Rozgość się słodziutka, on się strasznie długo kąpie jak wraca z chlania. 

      - Bo chce dla nas pięknie wyglądać- zaświergotała drobna szatynka. 

     To jest jakiś kurwa żart. 

     - Misiu Pani nie chce usiąść chyba się spieszy. 

     - Strasznie cuchną Ci ubranka, byłaś u tych obdartusek na dole? Zapomniałyśmy ich popilnować przez jakiś czas, pewnie siedzą już we własnym gównie- szatynka śmiała się tym swoim pięknym głosikiem, zasłaniała usta jak prawdziwa dama. 

    Damy nie damy, one raczej damy. 

    Posejdon w końcu wyszedł z łazienki w szlafroku i z cygarem w gębie. 

    - Drogie panie, szampana? Koksu? Cukiereczków? Czego moje słodziaki pragną?- jego wzrok zatrzymał się na mnie i dostrzegłam cień wściekłości, który bardzo szybko znikł z jego oczu- a ty tu czego. 

     - Przyszłam licząc na to, że spotkam Hadesa, ale Ty też się nadasz. Potrzebuję nowych ubrań, bo te są do wyrzucenia. 

     Pstrykną, a laska podobna w gabarytach do mnie podbiegła do szafy i wyjęła z niej luźną sukienkę. Najwyraźniej uznała że mam zamiar ubrać się ładnie. 

     Spojrzałam na nią jak na durnego cielaka i sama podeszłam do szafy, przegrzebując ją w poszukiwaniu czegoś praktycznego. 

       - Ej! Robisz mi bajzel w ciuchach! - pisnęła jedną z nich- to markowe! Zostaw! 

      I rzuciła się bronić swojej własności. Gdy złapała mnie za łokieć i próbowała odciągnąć od szafy lekko złapałam ją za kark i podniosłam nad podłogę. Jak psa. 

      - Jeśli jeszcze raz mnie dotkniesz, wyrwę Ci nogi i będziesz je jadła aż dopłyniemy na miejsce. Dotarło?

     Przerażona potakiwała tak szybko, że prawie wyślizgnęła mi się z ręki. Odstawiłam ją na podłogę i pozwoliłam by oddaliła się pospiesznie w stronę koleżanek, które stłoczone w rogu łóżka starały się wręcz nie oddychać. Patrzyły błagającym wzrokiem na Posejdona, ale on dobrze wiedział, że nic mi nie zrobi. Moją utratę cierpliwości można było wyczuć z kilometra. 

     Z naręczem dresowych spodni i koszulek z długim rękawem wyszłam i zatrzasnęłam za sobą dźwiękoszczelne drzwi. Na dziś miałam już dość. 

    Znalazłam wolną kabinę na końcu korytarza i namaściłam ją jako swój pokój. Nie było w niej żadnych mebli, więc przyniosłam cztery materace i umościłam posłanie w którym położyłam się w samej bieliźnie. Brudne ubrania rzuciłam w kąt. Muszę je uprać, bo nie wytrzymam w ciuchach pachnących tymi słodkimi perfumami dla kurew.  

      Słyszałam jak silniki MAC-a pracują. Potężna maszyneria była gotowa do wyruszenia. Tom był zajęty lataniem po okręcie i pilnowaniem żeby wszyscy dzielnie pracowali. 

     Ku chwale Zeusa- zakpiłam. 

     Wyruszyliśmy przed północą. Do tej pory zdążyłam zapaść w pięć niespokojnych drzemek, budząc sie tylko by pójść do łazienki lub po picie do kuchni. Ja przynajmniej miałam dostęp do wody w kranie. Gdy odbiliśmy już na tyle daleko, że brzeg znikł z moich oczu załoga zmieniła się, by Ci którzy pracowali mogli odpocząć. Obserwowałam ich w pokoju pełnym ekranów. Wszędzie na statku były kamery. Pracownicy zdawali sobie z tego sprawę. Nikt nie rozmawiał. Każdy z kajdanami między nogami zapierdalał na pełnych obrotach, by lotniskowiec pruł przez fale bez zahamowań. Były tu dwa tysiące dusz pilnujących by Posejdon miał czym "dowodzić". Hades zmienił Toma i  chodził między niewolnikami karcąc każdego kto pracował za wolno. Pokład lśnił czystością. Nie było śladu po dawnym syfie, wszystkie wiaderka zostały opróżnione do oczyszczalni, podłogi zmyte, a załoga nakarmiona żarciem dla psów. Tutaj chyba tylko jego kurwy jadły lazanie z zamrażalnika I inne mrożone pyszności. Chciałam wejść do jego kajuty i wziąć sobie coś dobrego ale nie chciałam patrzyć na obrazki które mogę zastać na miejscu. 

     Wstałam od kokpitu i poszłam przetrzepać kuchnie w poszukiwaniu żarcia. Na takich okrętach na pewno gdzieś są skitrane racje żywieniowe. 

     Gdy otworzyłam drzwi zastałam Toma robiącego dokładnie to po co tu sama przyszłam.

    - Znalazłem suchary- pochwalił się.

    - A ja znajde MRE, zakład? 

     - Jak znajdziesz MRE, to chyba się oświadczę. 

    Po kilku minutach odkryłam, że blat w masywnym stole na środku kuchni się podnosi. W środku leżały kartony z MRE. 

     - Dzisiaj kuchnia serwuje dania wojskowe, paćka o smaku makaronu w sosie szpinakowym... mmmmm... delicje. 

     - Zaniesiemy jeden karton obiektom na dole. Powinny się lepiej odżywiać, inaczej nie mają szans przy eksperymentach. 

     - Co tym razem testujesz? 

     - Cerberos w płynie jest super, ale chce uzyskać wejsje w proszku. I potrzebuje słabszej wersji, żeby więcej osób mogło go brać. Nie będą tak idealni jak ty czy ja, ale na pewno w porównaniu ze zwykłym człowiekiem spiszą się na medal. Kobiety lepiej nadają się do badań. 

    - Chcesz walić kreski z cerberosa. 

     - Nie do końca o to...

     - Kreski. Z. Cerberosa. 

     - No dobra, to trochę zabawne, w sumie to będzie można walić kreski. 

     - Wyobraź to sobie "o nie, panie mityczny potworze, proszę poczekać musze walnąć kreche".

     - Zróbmy tak- zaśmiał się i z wyraźnie polepszonym humorem zabrał się do pałaszowania. 

     Jedliśmy rozmoczony makaron i rozmawialiśmy przez kilka godzin. Wspominaliśmy czasy szkolne, Tom opowiadał o badaniach nad którymi pracuje, a ja słuchałam ze spokojem jak opisuje proces, którego owocem jest cerberos. Był naukowcem. Młodym geniuszem, patrzącym tylko na wynik badania, nie na to co trzeba do nich poświęcić. Cerberos miał najpierw być cudownym lekiem na wszystkie dolegliwości. Okazało się jednak, że prywatne organizację są w stanie zapłacić więcej pieniędzy niż te państwowe. Więc badania prowadził już dla Zeusa. On zaś pozwalał na wszystkie rodzaje eksperymentów, a słowo "humanitarne" nie znaczyło dla niego absolutnie nic. Liczył się tylko efekt. Kolega po fachu stworzył dla szefa te obrzydliwe hybrydy które kiedyś były psami. Cerberos działał o niebo lepiej niż zakładali, ale był też o wiele bardziej niebezpieczny. Większość obiektów nie przyswajała specyfiku i kończyli w worku. Uprzednio tylko pobierało się od nich części ciała, które przetrwały i mogłyby się przydać nam w przyszłości. Cerberos przyspieszał regenerację, mógł pomóc w tworzeniu nowej skóry, ale jak ktoś wyrwałby wojownikowi wątrobę, to nie sprawi niestety że ona odrośnie. Tak samo było z moją ręką. Kikut zagoił się niesamowicie szybko, a do pełnej sprawności doszłam po kilku dniach. Moje ciało po prostu przystosowało się do życia bez niej szybciej niż by się mogło wydawać. 

     - Tom czy uważasz, że jesteśmy dobrymi ludźmi?- zapytałam już niemal zasypiając na blacie w kuchni.

      - Ciekawe pytanie. Ty jesteś mordercą, a ja prowadzę nielegalne badania i w sumie też morduje ludzi, ale nie czuje się najgorszym człowiekiem na ziemii. Jak już pewnie wiesz, większość mitów jest prawdziwych, mamy na świecie magiczne istoty, które mordują jak tylko nawinie im się ktoś pod rękę. Naszym zadaniem jest eliminacja ich. Najemnicy z organizacji, którzy są za słabi na cerberosa po prostu są sprzedawani jako żołnierze dla krajów które płacą najwięcej lub dla gangów. Nie jesteśmy dobrymi ludźmi. 

    - Jeszcze zanim zaczęłam dla was pracować zamordowałam kilkanaście osób. 

     - Bo dostałaś cerberosa do żarcia. Jakbyś komuś nogę odgryzła też bym się nie zdziwił. 

    - Ale jesteśmy potworami, kurwa, chyba nie mamy prawa do szczęścia. 

     - Ja mam zamiar się cieszyć tym co mam. Mam zamiar wypychać łokciami drogę do szczęścia czy to się komuś podoba czy nie. 

     Czy jeśli będę dalej zabijać, zginie mniej ludzi?

                         *       *       *       * 

     Szliśmy spać do mnie, bo Tom nie miał czasu przygotować sobie pokoju. Poza tym chcieliśmy być blisko siebie. Przedziwna relacja powstała między nami. Oboje tak bardzo łakneliśmy ciepła. Zamknęliśmy za sobą drzwi, zza małego okienka na ścianie zaczęły wdzierać się promienie wschodzącego słońca. Tom położył się na materacu i wyciągnął do mnie rękę w zapraszającym geście. Położyłam się obok i wtuliłam głowę w jego ramię. Oboje pomimo usilnych starań cuchneliśmy dzisiejszym dniem. Nie przeszkadzało mi to jednak, bowiem ani ja ani Tom wyjątkowo nie zrobiliśmy nic szczególnie złego.  

    Leżeliśmy grzejąc się nawzajem. Słuchałam przyspieszonego bicia jego serca, ciekawe czy to sprawa narkotyku, czy też tej sytuacji. Chciałam  poczuć dotyk tej pokorowanej skóry. Miałam dwadzieścia jeden lat i nigdy nawet sie nie całowałam. Gość któremu odgryzłam połowę twarzy się nie liczy. 

    Ściągnęłam mu koszulkę przez głowę, by móc położyć się na nim, nie na ubraniu. 

     - Tess... - mruknął - zwolnij proszę. 

     - Przepraszam, nie chciałam Cię do niczego zmuszać, myślałam, że chcesz.

    - Chcę, oczywiście, że chce, ale... Zróbmy to razem. To mój pierwszy raz i... kurwa ale się wygłupiłem... 

     Ujęłam jego twarz w dłonie w wyrazie autentycznego szoku.

    - Jak to "to mój pierwszy raz"?

    - Nie było okazji, chęci i poza tym jak ostatnio patrzyłem w lustro to nie wpisywałem się w kanon piękna. 

     - O czym ty w ogóle mówisz. Jak to. Przecież wyglądasz... a zresztą...  

      Pocałowałam go. W końcu. Jeśli ktoś wejdzie, albo zacznie strzelać, przysięgam, że zabije.

      Smakował jak krew. Metalicznie i słono, ale tak... ciepło. Miał szorstką twarz, drapał podczas każdego dotknięcia. Położył dłoń na linii mojej szczęki i gładząc palcami twarz składał coraz to bardziej namiętne pocałunki. Przetoczył się z pleców nade mnie. Dotknelam jego brzucha, czułam jak wstrząsa nim delikatny dreszcz podniecenia, gdy moje palce wodziły od linii spodni do ramion. Obserwowałam co spraw mu najwięcej przyjemności i z satysfakcją nakręcałam go coraz bardziej. Zdjął ze mnie koszulkę niemalże z namaszczeniem. Westchnął cicho podziwiając moje ciało. Pocałował mnie w obojczyk i zaczął palcami bladzić w okolicach mojego rozporka. Byłam pokryta bliznami, umięśniona może nawet troszke zbyt mocno, by uznać mnie za atrakcyjną...

     - Jesteś piękna- patrzył na mnie bardzo poważnie. Nie żartował- chciałbym żebyś o tym wiedziała. 

    Na pewno się zarumieniłam jeszcze bardziej niż przedtem. 

     - Jesteś naprawdę... osobliwy - wykrztusiłam-  i też jesteś piękny. 

     Patrzyliśmy na siebie przez chwilę w zawieszeniu, oboje na pewno lekko wzruszeni w związku z odkryciem, że ktoś nas uważa za pięknych. Pomimo całego tego szlamu w środku. Morderca i szalony naukowiec. 

      Ściągnął mi spodnie. Chciałam zrobić to samo dla niego, ale podciągnął mnie na swoje kolana i zamknął usta pocałunkiem. Powoli znikły wszystkie moje ubrania. Na chwilę oderwał się ode mnie i zaczął przeszukiwać swoje spodnie.

     - Mam gdzieś... Poczekaj... Tess nie całuj mnie przez chwilę bo nie mogę się skupić. 

    Wyjął gumkę. Bezpieczeństwo przedewszystkim- pomyślałam rozbawiona. 

                            *      *       *       *

     Cyklada kołysała się leciutko, gdy układaliśmy się do spania. Słońce było już wysoko na niebie, gdy zamknęłam oczy i otoczona ramieniem kochanka odpłynęłam w krainę koszmarów. 

Peekaboo

    Spaliśmy w drodze, na wygodnych fotelach opancerzonego samochodu, który transportował nas do portu na granicy. Byliśmy w trasie już od kilku godzin i nie zapowiadało się byśmy mieli zaraz dojechać. Autostrada zlewała się w jedną długą linię bez szczególnych atrakcji. Nawet samochodów było mało. Tylko te pieprzone tiry na prawym, lewym i środkowym pasie. Gdyby mogły to by i poboczem jechały pewnie. Zawsze to pięć minut więcej z rodziną w skali życia. Chyba, że pukasz grzybiareczki, wtedy żona zostawia Cię dość szybko, lub przenosi rzeczy do innego pokoju. Trwa, ale jej nie ma. Więc po co się spieszyć? 

   Śniłam o rzeczach, których już pewnie nigdy nie zrobię. Nie wychowam dzieci, więc w snach bujałam je na huśtawce w wymyślonym domu, przytulałam wymyślonego męża i głaskałam wymyślonego psa. Jechałam na wymyślone wakacje i opalałam się trzymałam za ręce wymyśloną rodzinę. Budzenie się z tego było gorzkie i bolesne, a jednocześnie dobre, bo nie potrafiłabym już się tego podjąć. Jestem tak umazana krwią, że dotykanie dziecka byłoby jak bezczeszczenie go. 

    - Zatrzymamy się na chwilę? - spytałam milczącego kierowcy - potrzebuje skorzystać z toalety i zapalić. 

     Kiwną tylko głową i zjechał na pobocze. 

    Najpierw poszłam do łazienki, umyłam twarz i skorzystałam z toalety. Mycie jednej ręki jest bardzo zabawne. Wyglądam wtedy jak cyganka prosząca o grosik. Wyciągnęłam wymięte papierosy z kieszeni i odpaliłam jednego. Zaciągnęłam dym głęboko uśmiechając się na myśl o tym, że nie dostanę raka. Heh, cerberos ma masę plusów. Moja wspaniała ręka została w aucie. Ułożyłam ją w pudełku z heretycznym uwielbieniem, głaszcząc wlot do skrytki na przekąski. Mój skarb.... 

     Hades jak zwykle denerwująco nienagannie wyglądający leżał niczym wampir na rozłożonym fotelu. Ręce skrzyżowane na piersi. Zupełny brak typowo otworzonych ust w trakcie snu- wyglądał jak figura woskowa z tym naburmuszonym wyrazem twarzy. Tak perfekcyjny, że aż się żygać chce. Namazałabym mu na twarzy wąsy, ale pewnie by go to obudziło, a ja nie miałam ochoty na razie z nikim  rozmawiać. Kierowca pokazał mi cztery palce na dzień dobry, co oznaczało, że jeszcze czeka nas właśnie tyle godzin jazdy. Włożyłam dłoń do pudełka z protezą i pogładziłam ją. Zasnęłam i znów odpłynęłam w krainę snów czując pod palcami jej martwy chłód. 

                                    *   *   *   *

   Po kilkunastu godzinach w końcu dojechaliśmy do portu. Było już po wschodzie słońca, mewy darły ryje jak o każdej zresztą porze dnia i nocy. Hades skończył układać włosy po swojej "drzemce", która jak się potem okazało była tylko pretekstem do taktownego ignorowania mojej obecności. Już nigdy nie poświęce pięciu minut na ciche otwieranie paczki chipsów żeby go przypadkiem nie obudzić. Nasz kierowca ukłonił się, położył bagarze na ziemi i w milczeniu odjechał spowrotem do rezydencji. Ja nie wiem co biorą Ci ludzie, ale skubany nawet nie ziewnął w trakcie jazdy. 

    - Musimy znaleźć Toma. Ostatni meldunek od niego otrzymaliśmy przedwczoraj, w barze "Pod Muszelką". Pojde tam, jako dżentelmen, samotnie, bez twojej...

    - Moja obecność jest bardziej niż konieczna. To miejsce w którym mój kobiecy urok pozwoli nam na zdobycie wielu informacji. 

    - To, że Ty w to autentycznie wierzysz jest najbardziej przerażające. 

    - W to że uda mi się zdobyć informacje? 

     - Że masz... jakiś urok. Fascynujące. A szczególnie kobiecy. 

    MOŻE nie byłam w swojej szczytowej formie, ubrana w strój przewoźnika indyjskich przypraw, ale dalej miałam coś czego nie odbierze mi żadna stylówka. Rozsądek i perswazje. Wiecie o co chodzi. 

    Szliśmy przez miasteczko, w którym niewiele się działo. Mężczyźni usiłowali sprzedać trochę marnie wyglądających ryb, koty wylegiwały się na słońcu, a kobiety.... nie widziałam żadnych kobiet w zasadzie. Trochę to podejrzane. 

    - Załóż rękę, wyglądamy przez ciebie słabo- powiedział i podał mi futerał z moim cacuszkiem- powinnaś wiedzieć, że ludzie, którzy tu mieszkają widzieli już wiele dziwnych rzeczy. Nasz cel często cumuje swój MAC- ship niedaleko stąd i spędza w tym porcie wolny czas. 

     Założyłam protezę, żeby nie zwracać uwagi na swój pusty rękaw. 

    - I Tom wyjechał ponad tydzień temu żeby go znaleźć i nic? Te statki są ogromne!

     - Tess... takim wielkim statkiem nie podpływa się do portu. Osadziłby się na mieliźnie. Jest pewnie skitrany za tamtym klifem hen daleko od lądu... 

    Nie znam się totalnie na tym temacie. Dla mnie to czarna magia. 

     Usłyszeliśmy dźwięk tłuczonego szkła i śmiechy- chyba zbliżaliśmy się do karczmy/zajazdu/baru. Odgłosy hucznej zabawy stawały się coraz wyraźniejsze, aż ujrzeliśmy wejście do piasku (to taki żart, bo pod Muszelką, czaisz... muszelki leżą na... nie ważne). Hades otworzył mi drzwi wolną ręką, a ja dziarsko wkroczyłam w środek cyklonu jaki się tam rozgrywał. Masa kobiet, kompletnie pijanych chichotała i paplała ściśnięta w niewielkiej przestrzeni. Barman wyglądał jakby nie spał od kilku dni, widziałam ślady po wyschniętych ścieżkach łez na jego zapadniętych policzkach. Od strony stolików chmara tych szarańczy kłębiła sie wyjątkowo intensywnie. 

     - Obawiam się- wrzasnęłam by mógł mnie usłyszeć- że to twoje wdzięki będą bardziej porządane  w tej sytuacji. 

    Hades był kompletnie przerażony. Widziałam to na jego twarzy. Ależ będzie ubaw. Popchnęłam go delikatnie do środka niczym mama kaczka ucząca swoje pisklę pływania. Niezdarnie podreptał przed siebie kiwając się na boki przez obciążenie bagarzami. Szedł w stronę stabilnego zadania. Wynajmował pokój u barmana, który obserwował go podejrzliwie, dopóki nie zobaczył grubego pliku banknotów. Jego twarz w jednym momencie rozświetlił uśmiech, wyszedł zza kontuaru i wziął rzeczy od Hadesa. Ukłonił mi się i gestem zaprosił w stronę schodów prowadzących na piętro. Pokój który dostaliśmy miał dwie sypialnie i własną łazienkę. Największy luksus jak podejrzewam. 

    - Świetnie wyciszony - powiedział właściciel i mrugnął w stronę Hadesa- może Pan zostać na trzy dni, na tyle starczy z zapłaty.

    - Nie mam zamiaru być tu dłużej niż do wieczora- był autentycznie zdegustowany sugestywnym mrugnięciem. Wyglądał jakby miał zwymiotować- a teraz wyjdź, musimy się rozpakować. 

    Zostaliśmy sami.

    - Musimy znaleźć Toma.

    - Przedewszystkim musimy znaleźć Nasz cel. Tom jest dużym chłopcem. Ja zacznę sprawdzać wschodnią część miasteczka, a ty zajmij się zachodnią. Każdy budynek trzeba dokładnie zbadać czy przypadkiem tam się nie ukrywa ten przebiegły lis... 

    - Ale jak ty sobie to wyobrażasz skoro nawet nie wiem jak on wygląda.  

    - Wyobraź sobie, że ma trzykrotnie większe ego od ciebie 

     Ukłoniłam się tak jak nauczył mnie mój rosyjski rehabilitant i wyszłam. Hades przez swoją nieporadność z kobietami stał się ślepy na dość oczywiste fakty. Tak wielkie ego mogło znajdować się tylko pod naszymi stopami, piętro niżej, w oku cyklonu z cyckami. 

    Zeszłam na dół stromymi schodami trzymając się poręczy moją sztuczną ręką. Dźwięk świergotów kobiet był dla mnie teraz melodią w której wyłapywałam nieścisłości- męskiego głosu, podtrzymującego ten nieprzerwany śpiew. Gdy zeszłam na dół ustawiłam się w pozycji do biegu. Sala była skrajnie zatłoczona, miałam więc dwie opcje, albo iść górą, albo dołem. Sięgnęłam za pasek i wyciągnęłam zabawkę, którą podarował mi niedawno mój nowy przyjaciel- inżynier Zeusa. Mały mechanizm który po naciśnięciu imitował dźwięk wystrzału. Nacisnęłam spust i obserwowałam jak morze kobiet rozstępuje się na boki, robiąc mi serię małych ruchomych ścieżek do stolików na końcu sali. Śmiechy przemieniły się w przerażone wrzaski. Muzyka dla moich uszu. Mknęłam między nimi jak najszybciej, w obawie, że zaraz znów się stłoczą jedna na drugiej. Jakimś cudem, dotarłam do miejsca w którym niegdyś znajdowało się centrum zainteresowania wszystkich tych bab. 

     - Cześć Tom- krzyknęłam- kopę lat. 

    Znajoma sylwetka mojego drucha chwiejnie podniosła się ze stołu. 

    - Teeeeeess? A so ty tu robisz? 

    - Szukam jego. - wskazałam palcem na faceta, któremu dwie młode kobiety siedziały na kolanach. Po jednej na każdym. 

     Był obwieszony biżuterią. Miał rozpiętą koszulę, zza której wystawała prawdziwie włoska męska klata. Pan z katalogu dla pań. 

    - Mnieeeee? - wybełkotał zupełnie jak Tom- ale ja juszszsz ni mam miejzsca- autentycznie smutny wskazał na okupywane kolana. 

    - Tom pozwól ze mną na chwilkę. 

    Sala niemalże opustoszała. Tom powłócząc nogami słaniał się za mną w kierunku schodów. Musiałam go wepchnąć na górę, bo spadłby bez mojej pomocy. Ile musi wypić osoba, w której żyłach niemalże płynie czysty cerberos, by doprowadzić sie do takiego stanu? Trącił jak gorzelnia. Był w bardzo dobrym nastroju. 

    - Teeeeesss... teskniłem za toooobą,  wieeesz? 

   - Widziałam jak za mną tęskniłeś.- oh czyżby nuta wyrzutu i zazdrości w moim głosie? Nie byłam z siebie dumna.

    Zatrzymał się na półpiętrze i odmówił dalszego tuptania. Obrócił się z pijacką nonszalancją i przygwoździł mnie do poręczy. 

    - Nigdy nie wątp w to co mówię, szczególnie jeśli mówię o moich uczuciach. 

    Już nie brzmiał jak pijak. Mówił ze stanowczością osoby świadomej. Położył mi rękę na talii i upadł twarzą na moje ramię. Słowa trzeźwe ciało pijane. Klasyka. 

    Owinęłam prawą rękę na wysokości jego bioder i przerzuciłam to wielkie wytatuowane cielsko przez swoje ramię. Był ciężki. Wdrapałam się jakoś na schody i weszłam do pokoju, który wykupił Hades. Położyłam nieprzytomnego Toma na łóżku i natychmiast wyszłam, obawiając się, że cel ucieknie pod moją nieobecność. Zbiegłam na dół i wypatrzyłam tego pijaka, który dalej siedział przy stole zabawiając się z dwoma kobietami na raz. Podeszłam ostrożnie z zamiarem uśpienia go ciosem w głowę, ale o dziwo, złapał mnie za rękę nim zdążyłam to uczynić. 

     Trzymał teraz mój prawy nadgarstek w żelaznym uścisku. 

     - Jeśli jesteś kobietą, o której opowiadał mały Tom przez ostatnie dni, to powinnaś wiedzieć, że jestem celem, na którym Wam zależy. Rozłupanie mojej czaszki raczej nie przysporzy Ci chwały. 

    - Jeśli jesteś facetem, który słuchał o mnie przez kilka dni, to wiesz, że moge to zrobić. I nawet nie będę żałowała. 

    - Tak, bo jesteś szaloooona. 

    - Właśnie - powiedziałam z rekinim uśmiechem. - szalona jak diabli, więc wstań sam z siebie nim oberwiesz z ukrytego działka w mojej protezie. 

     Spojrzał na mnie z ukosa, z wyrazem niedowierzania na twarzy.

    - Masz działko w protezie?

    - Tak.

    - To brzmi jak dobry argument - puścił mnie i zgonił z kolan dwie niezadowolone z obrotu sprawy kobiety- prowadź mała wariatko. 

    Ruszyłam w stronę schodów myśląc o tym jak bardzo nie chce mi się na nie znowu wchodzić (to moje nemezis). Ten gość szedł za mną z nonszalancją godną żigolaka. W pokoju czekał na nas autentycznie zszokowany Hades i śpiący na moim łóżku Tom.

     - Ale... jak... - zaczął zdezorientowany tempem moich poszukiwań Hades- jak ty go tak po prostu... 

    - Hades, dzieciaku, jakbym miała trzy razy większe ego to bym siedziała z cygarem w ustach otoczona pięknymi kobietami. W tym barze były chyba wszystkie laski z miasta. To było oczywiste. 

    - Aha - odparł bystro - więc... Znaleźliśmy Cię Posejdonie - zwrócił się do faceta, którego przyprowadziłam - czy zrobisz w końcu to, o co prosimy Cię od roku? 

     Posejdon... kolejne idiotyczne imię. Świadczyło tylko o tym, że należy do tej samej organizacji co my. Nie wydawał się szczególnie poruszony. Chyba miewał wcześniej wizytację. 

     - Dobrze wiesz, że musicie mnie zmusić, bym opuścił port i udał się do rezydencji... nie zostawię swojego statku, już o tym rozmawialiśmy. Mam tam... ważne rzeczy, które wymagają mojej stałej opieki. Mogę nie pojawiać się tam przez pięć dni, potem grozi to już konsekwecjami, których nie udźwigniesz Hades, choćbyś się zesrał w te swoje włoskie spodnie od garnituru. 

     Parsknęłam śmiechem, zawsze bawią mnie przytyki w stronę Hadesa. On jednak nie wydawał się zadowolony z takiej odpowiedzi. Podszedł do Posejdona i popchnął go w stronę swojego pokoju. 

     - Musimy porozmawiać dupku. Na osobności. 

     Wyszli zostawiając mnie z cicho pochrapującym Tomem. Nawet nie chciałam podsłuchiwać. Gdy nadejdzie czas, wszystkiego się dowiem. 

    Przycupnęłam przy swoim łóżku, obserwując jak on oddycha. Położyłam mu dłoń na zaniedbanych włosach, czując pod palcami, że nie mył się ostatniej nocy. Gładziłam je delikatnie myśląc o tym jak na mnie patrzył na półpiętrze. Jakbym była... cenna. Ciekawe, nigdy nie czułam, by komukolwiek na mnie zależało. Moi rodzice woleli zalewać swoje życia alkoholem i trzymali mnie dla zasiłków. W szkole spałam. Ominęła mnie szansa na nastoletnią miłość, a dorosłość stanowczo nie zachęcała do amorów, gdy przepracowana wypruwałam flaki na spłatę kredytu i utrzymanie. Tutaj jednak leżał żywy dowód na to, że można czuć do mnie coś więcej niż pogardę. 

     Jest pijany- Szepnął cichutki głosik w mojej głowie- wytrzeźwieje to wycofa to co powiedział, albo nic nie będzie pamiętał. 

    Zatrzymałam dłoń i powoli zaczęłam ją wycofywać. Ten cichy wredny głos miał rację. Nie powinnam brać do siebie tych pijanych słów wypowiedzianych prawdopodobnie pod wpływem impulsu. Jestem żałosna. 

     Tom obrócił się powoli w moją stronę. Otworzył swoje oczy przypominające dwie czarne dziury i szepnął: 

    - Nie przestawaj proszę.

    Zastygłam jak spłoszone zwierze. Jego opuchnięta od alkoholu twarz wyrażała szczerą prośbę o kontynuację przerwanej czynności. Powoli skierowałam dłoń w stronę jego głowy wplątując palce mechanicznej dłoni pomiędzy czarne włosy. Czubkami palców delikatnie zarysowałam powierzchnię skóry. Przymknął delikatnie oczy i rozchylił usta z których wypełzło ciche westchnienie. Czy to się dzieje naprawdę? 

    Dotknął mojej twarzy ledwo muskając zarys szczęki. Zacisnął dłoń na karku i przesunął moje usta do swoich. 

     - PO MOIM TRUPIE!

      Drzwi do pokoju wyleciały z zawiasów gdy ciało Hadesa pchnięte siłą Posejdona wleciało do środka. Był nieprzytomny. Nim zdążyłam zareagować Tom poderwał się z łóżka i osłonił mnie własnym ciałem. 

    Zatłukę ich.... 

    Posejdon wparował do pokoju z oczami zaczerwienionymi od działania cerberosa.

     - Mówiłem Ci że nie będę brał tego świństwa, a ty mi to dodajesz do wody?! 

     - Uspokój się, bo zaraz Ci w tym pomogę - warknął Tom. 

     Posejdon wyglądał jakby coś rozsadzało go od środka, dugotał na całym ciele, ślina ściekała mu po brodzie, a oczy przepełnione krwią ciskały wściekłe spojrzenia pomiędzy mną a Hadesem. Zachowywał się jak zaszczute zwierze.

    - Kurwa mnie to BOLI- wrzasną - nie mogę brać tego świństwa, to kurwa BOLI.... 

    Widziałam jak Tom powoli wysuwa z kieszeni wielorazowy dozownik do Cerberosa. Przejęłam go i najdelikatniej jak tylko mogłam wbiłam go w jego udo. Ciałem wstrząsną dreszcz, a z oczu pociekły krwawe łzy. Zerwał się z podłogi i doskoczył do Posejdona. Zaczęli się szarpać na środku pokoju, raz jeden był na górze, raz drugi. Jednak widziałam, że to nasz cel ma chwilową przewagę siłową, którą zaczął wykorzystywać dość agresywnie. Gdy wziął głowę Toma między swoje dłonie i zaczął ją ściskać postanowiłam zainterweniować, zanim odegrałaby się tu scena jak z japońskiego festiwalu.... 

    Wparowałam z impetem w jego kolano. Dźwięk pękających kości i wrzask bólu zagrał w moich uszach. Zdążyłam jeszcze chwycić go za kostkę nimmną rzucił, dzięki czemu stracił równowagę i runął jak długi. Oderwana od powierzchni ziemi przeleciałam nad Hadesem i z łoskotem uderzyłam w ścianę pozostawiając w niej drobne zagłębienie. Całe powietrze uleciało z moich płuc, a proteza zamontowana na szybko przed wejściem do baru spadła z mojego kilkuta. 

    Posejdon zobaczył, że śmiercionośna broń którą mu groziłam jest w zasięgu ręki. Podczołgał się do niej i z okrzykiem triumfu obrócił ją w moim kierunku i nacisnął jedyny guzik, który się na niej znajdował. 

     Na podłogę wysypały się ze skrytki na przekąski czerwono białe cukierki cynamonowe. 

     Wykorzystując jego dezorientację i fakt, że chwilowo nie mógł chodzić- wstałam i podbiegłam do niego.

     - Dobranoc słodki książę- powiedziałam, poczym wymierzyłam pozadnego kopniaka w tył czaszki Posejdona.

                                  *     *     *     *  

    Hades, Tom i ja doszliśmy już do siebie. Każdy poobijany, ale żywy i przytomny. Pełen sukces! 

     - Czemu chujek jest tak cholernie silny?- spytałam.

     - Bo cerberos działa na niego zupełnie inaczej. Kompletnie go nie trawi. Malutka ilość zapewnia mu chwilowy przypływ niesamowitej siły, ale po pięciu minutach spowrotem jest sobą. - wytłumaczył Hades. 

     - To na chuj mu to dałeś... 

     - Żeby go wkurwić, mieć jawny powód do spacyfikowania go, związać jak szynkę na święta i zawieźć do siedziby na spotkanie z Zeusem... Posejdon od roku nie wykonał powierzonej misji. Szlaja się tylko po miastach potrowych... chleje, dupczy i ćpa... - westchnął i przetarł twarz - nie spodziewałem się tylko że będzie aż tak silny.... ostatnio pokonałem go sam, ale widzę że z czasem staje się potężniejszy. I ten post od Cerberosa... 

     Tom milczał odkąd uratowałam mu tyłek. Siedział wpatrzony w ścianę, wyglądał jak bardzo smutny demon, z krwawymi wyschniętymi szlakami łez przecinającymi jego wytatuowaną twarz. Stracił trochę włosów z boku głowy, Posejdon pewnie je wyrwał gdy zmasakrowałam mu kolano. Chciałam go dotknąć...

     Postanowiłam jednak najpierw spacyfikować Posejdona na tyle, by nam nie przeszkadzał, gdy się obudzi. Z bagarzu Hadesa wyciągnęłam naręcze grubych trytytek i linę. Plastikowymi obrączkami zapięłam jego kostki i nadgarstki, a liną obwiązałam go jak zdobycz na pajęczynie. Przez chwilę podziwiałam swoje dzieło. Piękne. 

    Podniosłam jeszcze z podlogi protezę i zamontowałam ją- tym razem porządnie. Nie miałam zamiaru się z nią rozstawać, bo faktycznie, bez niej wyglądałam na łatwy cel. Cukierki niestety były nie do odratowania. Wrzuciłam je do skrytki bez opakowań żeby łatwiej się je szamało, a teraz leżały na brudnej podłodze, na której walały się szczątki mebli, tynk ze ściany i trochę krwi... Już wiem czemu Hades tak sowicie zapłacił temu karczmarzowi. Na remont pokoju wystarczy z nawiązką.

    Podeszłam do chłopaków i podniosłam Toma z podłogi ciągnąc go za łokieć. pozwolił mi się zaciągnąć do łazienki, gdzie mogłam w odrobinę bardziej intymnych warunkach zapytać-

     - Nic Ci się nie stało? - zmoczyłam ręcznik i zaczęłam wycierać jego twarz z krwi- myślałam że roztrzaska Ci czaszkę.

     - Zrobiłby to. Ostatnio jestem bezużyteczny- wypalił - nie mogłem ani uratować twojej ręki, ani obronić Cię przed tym zezwierzęconym kretynem.

     Chwycił mnie za metalową dłoń, czego oczywiście nie poczułam, i przyciągnął do siebie. Patrzył czarnymi oczami jakby chciał wejrzeć w moją duszę, badał mnie wzrokiem pełnym troski i... strachu. 

     - Tom nic mi nie jest. Ręką nie odrośnie, ale to była moja wina. 

    - To ja posłuchałem się Zeusa i nie powiedziałem Ci jaki jest cel misji. Gdyby nie moja głupota, miałabyś teraz obie dłonie. Gdyby nie moja słabość nie rzuciłby tobą o ścianę... 

     - A nawet oba łokcie, ale skoro to był rozkaz Zeusa to nie miałeś wyboru. Poza tym zawsze chciałam polatać. Też czasami potrzebuje pomocy, to normalne. Taki mamy zawód. 

    Przyłożył swoje czoło do mojego i trwał tak zawieszony w momencie czułości. Czułam jak jego oddech sie uspokaja, a mięśnie rozluźniają pod wpływem moich uspokajających słów. Powoli zaczęłam ściągać z niego przepocone i brudne ubrania, odsłaniając matową od czarnego i czerwonego tuszu skórę. Sieć skomplikowanych tatuaży zdobiła niemalże szczelnie całe jego ciało. Zatrzymałam się na guziku od spodni i uśmiechnęłam się.

     - Musisz się umyć. Cuchniesz Tom - i wyszłam, zostawiając go z tym spragnionym wyrazem twarzy sam na sam z prysznicem. 

     Zemsta za sytuację z celi była słodko gorzka. 

     Hades siedział przy głowie Posejdona, pilnując go jak grzeczny pies. Patrzył na mnie zdegustowany i nie krył, że wie co jest grane.

     - Nie macie gustu, oboje. I jesteście obrzydliwi.  

     - Obiecuje dalej masturbować się tylko do twojego wyobrażenia Hades. Dawaj go do samochodu i spadamy za pół godzinki. Zadzwoń po szofera czy coś. 

      - Wracamy jego statkiem. Na MAC-u jest towar, którego potrzebujemy do badań i kilka myśliwców dla Zeusa. 

     Wstał i klasycznie otrzepał się z paproszków. W tym przypadku na niewiele się to zdało. Zarzucił spętanego Posejdona na ramię i poszedł w stronę schodów. Obrócił się tylko na chwilę i syknął, że za pięć minut mamy być na dole. Co za kutas. Podreptałam w stronę łazienki. Spod drzwi buchała para, musiał myć się we wrzątku. Zapukałam. 

    - Przynieś mi z pokoju obok jakieś ciuchy!- odkrzyknął. 

     Znalazłam pokój z jego rzeczami i wzięłam jeden z czystych kompletów. Kusiło mnie, by zobaczyć co jeszcze ma ze sobą, ale nie chciałam naruszać tej prywatności. Wróciłam pod łazienkę, w której już nie słyszałam szumu wody i zostawiłam pakunek pod nimi. Zapukałam ponownie i odsunęły się gdy zza drzwi wyłoniła się czarna ręka ociekająca wodą. Wymacała czyste ubrania i porwała je szybko do środka. 

     - Poczekaj jeszcze z dwie minuty. Muszę zgolić włosy. 

    Hotelową maszynką to w dwie minuty możesz co najwyżej zdrapać sobie skórę z głowy - pomyślałam. Czekałam oparta plecami o ścianę. Gdy wyszedł odziany w klasyczną czerń, zrobił obrót dookoła własnej osi i spytał-

    - Jak Ci się podobam? 

    Brakowało mu włosów z jednej strony głowy. Spodziewałam się zobaczyć tam jeszcze więcej tatuaży, ale łeb świecił czystą bladą skórą osoby, która więcej czasu spędza w laboratorium niż na opalaniu. 

     - Wyglądasz jeszcze gorzej. 

     - Tak właśnie miało być - uśmiechnął się jak rekin i mrugnął do mnie porozumiewawczo- wiem, że i tak na mnie lecisz. 

     Zeszliśmy na dół. Właściciel przybytku płacząc liczył pieniadze, które dodatkowo zostawił mu Hades. Napiwek za trzydniową imprezę Posejdona, który utrzymywał Toma w stanie upojenia i za wszystkie zniszczone rzeczy. W barze nie było nikogo, poza nami. Za drzwiami minęliśmy Hadesa. 

      - Jezu chodź ile można na ciebie czekać- powiedziałam i zaśmiałam się gdy zaczął na mnie krzyczeć. Uwielbiałam denerwować tego dupka.

     Ruszyliśmy do portu, w którym Tom pokazał nam łódź Posejdona.

     - Tym popłyniemy na Cyklade. Tak nazwał statek.

     - Jestem autentycznie w szoku, że wybrał właśnie tą nazwę... - odparłam sarkastycznie. 

     Zapakowaliśmy się w czwórkę i odpaliliśmy silnik. Skierowaliśmy łódź w stronę pełnego morza z zamiarem odbicia przy klifie, za którym cumował wielki MAC- ship Cyklada. Zaczęłam się obawiać, co znajdziemy na jego pokładzie. Czemu nie chciał wrócić nim do rezydencji? 

Rotten

   Poranek zapowiadał się świetnie. Za oknem promienie słońca muskały równo skoszony trawnik, drzewa uginały się od delikatnego wiaterku niosącego zapach lata i słodyczy wolnego dnia. Ja jak królowa rozmoszczona w puchowych kołdrach z aksamitnymi poszewkami na materacu korekcyjnym za grube tysiące, za który nie musiałam płacić z własnej kieszeni. Jadłam wyjątkowo pyszne śniadanie, tosty francuskie z płatkami migdałów i konfiturą malinową ze świeżych owoców. To wszystko okraszone syropem z daktyli, który był absolutnie obłędnym dopełnieniem. W filiżankach na tacy czekało na mnie gorące kakao i kawa ze śmietanką. Miałam zmieniony opatrunek na świeży, rana goiła się powoli przez truciznę, ale dzięki temu miałam wolne i mogłam robić co chciałam (spać) i nikt mi nie przeszkadzał (w spaniu i jedzeniu) bo zostałam swego rodzaju ofiarą tej firmy niczym Jezu... 

    - CO TO KURWA JEST!- piskliwy wrzask przedarł się nawet przez moje ogromniaste drzwi z dębu- TESS!!!

     Odłożyłam najciszej jak się da tacę z jedzeniem i przykryłam się wszystkimi kołdrami i poduszkami jakie znalazłam. 

    Stukocik eleganckich bucików włoskiej roboty i furkot eleganckiego skrojonego na miarę garnituru zbliżał się do moich komnat. 

     Drzwi otworzył z łoskotem, pewnie zrobił dziurę w ścianie klamką. A dziś skończyli łatać poprzednią... czułam jak niczym drapieżca rozgląda się po pokoju. Szukał mnie nie tylko z pomocą czujnych oczu, ale też nasłuchiwał jak nietoperz. Nie oddychałam. Zastygłam niczym trup. Nie mógł mnie znaleźć, to by była katastrofa.

    - Czuje... tosty... - wymamrotał niczym szaleniec- wiem, że tu jesteś... 

     Doskoczył do łóżka i zrzucił na podłogę wszystkie moje okrycia. Zostałam tylko ja, całe szczęście w piżamie oraz materac (korekcyjny, cholernie drogi, zawsze taki chciałam). 

    - Cześć Hades. Miło Cie widzieć, pięknie wyglądasz. 

    Wyglądał jakby zobaczył karalucha w swojej wymuskanej kuchni. Skrzywił się z obrzydzeniem. Miałam ogromną radochę bo w ręce trzymał mój mały prezent. 

   - Jeśli jeszcze raz zostawisz mi tą padlinę na poduszce to przysięgam, że złożę oficjalną skargę do Zeusa i zasugeruje umieszczenie Cię w ośrodku dla obłąkanych... 

   - Tym razem miałeś ją na twarzy. Nie na poduszce. 

    Zabawy moją dawną lewą ręką sprawiały mi wiele radości. Ostatnio położyłam mu ją w nocy na poduszce. Przykryłam ją kołderką i ułożyłam palce w geście digitus impudicus. Stare ale jare. Prawie przewrócił ośrodek do góry nogami, bo nie miał pojęcia że ją straciłam. Chodził z nią po ośrodku i pytał wszystkich po kolei "to twoja ręka chuju???". Teraz ułożyłam mu ją na twarzy w matczynym geście pieszczotliwie gładzącą jego policzek. To musiała być ciekawa pobudka. 

   - Ty jesteś... no po prostu pojebana jakaś... no nie mam słów po prostu, wyrzuć już ją wreszcie bo zaczyna naprawdę śmierdzieć!- cisnął nią w moim kierunku. Z plaśnięciem odbiła się od ramy łóżka i upadła mi prosto na nogi. Miałam wrażenie że jest połamana. 

     - Hades złamałeś mi rękę. 

     - To już nie jest twoja ręka, kikucie, tylko zgnilizna, którą mnie torturujesz. 

     Wyszedł i z impetem trzasnął drzwiami. 

    A był taki spokojny poranek... 

                         *      *      *      *     * 

    Tom wyjechał na misję i nawet się nie pożegnał. Szuka jakiegoś kretyna, który Pływa zdezelowaną łódką po oceanie zamiast polować na potwory. To kolejny napędzany cerberosem wariat. Ponoć naprawdę jest uzależniony... I teraz zostałam sama. Z jedną ręką na dodatek. Ubieranie się było moją najmniej ulubioną czynnością. Wszystko inne niemalże się nie zmieniło. Walka była ciężka, ale po założeniu obciążnika na kikut, odzyskałam równowagę. Mogłam już walczyć tylko jednym pistoletem, jednym nożem lub mieczem... karabiny odpadały, nie jesteśmy przecież w wymyślonym świecie gdzie seksowne wojowniczki strzelają z biodra i wychodzą z tego bez szwanku. Ja nie byłam ani super seksowna ani głupia. 

    Stałam przed szafą i wpatrywałam się w dziesiątki strojów przygotowanych specjalnie dla mnie. Każdy umożliwiał swobodną walkę, nawet kiecki, bo były skrojone tak, by nie ograniczać żadnych ruchów. Odejmowało im to lwią część uroku, ale byłam gotowa na to poświęcenie. Dziś jednak nie czekało mnie nic szykownego, lub niebezpiecznego. Miałam jedno umówione spotkanie i była to rehabilitacja. Z Ivanem. Jest przerażający. 

     Wybrałam luźne spodnie z twardego lnu. Miały grubą szeroką gumkę w pasie, opuszczony krok i do kompletu koszulę z tego samego materiału. Wyglądałam jak mieszanka ninja i handlarza przyprawami z Indii. Idealnie. 

    Włosy spinała mi sprzątaczka raz na dwa dni. Robiła jakieś dzikie warkoczyki ciasno przylegające do głowy, dzięki czemu kłaki przestały mi przeszkadzać. Wyszłam na bosaka, bo Ivan i tak każe mi chodzić bez butów. Tuptałam do podziemnej sali, śmierdzącej jak wilgotne terrarium z żółwiem.  Nienawidziłam tego zapachu. 

    Mój rehabilitant już czekał. Znów był ubrany w żonobijke i spodenki z dwoma paskami. Jego łysa łepetyna świeciła niczym aureolka nad Jeżuskiem. 

     - Powinna obciąć na łyso.

     - Ivan przestań, lubię mieć włosy. 

     - Miała nie nazywać Ivan. Imię to Pan Yo. 

     - Przestań się nabijać Ivan, zaczynajmy. 

     Spojrzał na mnie jak zwykle z ogromnym rozczarowaniem. 

       Przez kilka godzin wykonywaliśmy ćwiczenia ogólnorozwojowe, na refleks i równowagę. Obciążnik na kikucie obcierał mnie niemiłosiernie i musiałam robić sobie przerwy, bo uczucie rwania w nieistniejącej już dłoni niemal zwalało mnie z nóg. Nie sądziłam że coś czego nie ma może swędzieć. 

     Ivan nie odpuszczał mi żadnych zaniedbań z przeszłości. Już niemalże szpagat robiłam na zawołanie. Najchętniej zwinąłby mnie w precelek i wyturlał z sali za ciągłe pytanie czy był w KGB. pewnie był, ale nie chciał sie przyznać. 

    - Wróci jutro najlepiej łysa. 

    - Jeśli mogę Cię o coś prosić... nie pij tyle. Jesteś na to za młody.

    - Ma 80 lat, nie pije!

    - Każdy nastoletni Rosjanin tak mówi. 

    Machnął chudą ręką i zaczął gadać coś cichutko pod nosem. Ah, ten mój mistrz, szalony człowiek. 

     Resztę dnia planowałam spędzić na wkurwianiu Hadesa. Ostatnio ciągle siedział w rezydencji i dłubał w zwłokach Arachne. Śmierdział przez to jak jej leże, w którym utraciłam moją możliwość zapinania guzika w spodniach i zwijania skarpetek w kulkę. Teraz jednak nie było go ani w laboratorium, ani w pokoju. 

    W zasadzie nigdzie nie mogłam go znaleźć. Schował się. 

    W rezydencji kręciły się tylko służące i bliźniaki z piekła rodem. Pilnowali mnie, bo Zeus nie ufał mi do końca po tym jak zarzuciłam mu niekompetencje w przyszykowaniu merytorycznym do misji. Jakbym wiedziała, że idziemy na trujące pająkoczłowieki to założyłabym zupełnie inną kreację. Czołg na przykład. 

    Nie mogłam więc za karę opuszczać rezydencji aż dojdę do siebie. Strasznie nie uczciwe układy, bo ręką mi przecież nigdy nie odrośnie... 

                         *    *    *     *    * 

    Na kolację zrobili mi steka.  Wyglądał wspaniale, pachniał jeszcze lepiej, ale był w jednym kawałku. Patrzyłam na niego i na purré z marchewki jak na skarb, którego nie mogę dosięgnąć. Choć purré w sumie mogłam jeść jedną ręką. 

     Już chciałam wziąć mięso do ręki i jeść jak troglodyta, gdy do pokoju, jak zwykle bez pukania wszedł zaginiony Hades. 

     - Zostaw! Nie, nie, nie, to zbyt piękny kawałek mięsa byś jadła go jak zwierzę. 

     - Pokroisz mi w kawałeczki? Mamusia zawsze kroiła. 

     - Sama sobie pokroisz- usiadł na moim łóżku i wyjął zza pleców długie czarne pudełko z wygrawerowanym symbolem rodu Zeusa. - szef kazał mi zrobić dla ciebie rękę, żebyś przestała zostawiać starą gdzie popadnie. 

    - Sprzątaczka nie chce mi jej oddać.

    - Wyrzuciła ją. 

    - To oburzające. To tak jakby wyrzuciła mnie! 

    Hades wyjął z pudełka matową czarną rękę wykonaną z dziwnego lekkiego materiału. Była idealną repliką tej części którą Tom mi odciął. Nałożenie jej zajęło mu dosłownie chwilę, a po zapięciu wszystkich klamerek, przykleił mi elektrodę do karku. 

   - Poruszaj nią troszkę. Nie będzie się nadawała do walki i nie zastąpi Ci idealnie tego co straciłaś, ale kotleta pokroi. 

   To bez sensu. Po co mi złom, który może tylko widelec utrzymać. 

    - Ma też skrytkę na przekąski.

    O jezu chce ją mieć. 

    W jej wnętrzu faktycznie znajdowały się przekąski. Najlepszy prezent na świecie. 

    - Dzięki Hades. 

    Palce protezy poruszały się niemal równie płynnie, co te u prawdziwej dłoni. Łokieć zginął się i prostował, a nadgarstek oferował pełną gamę ruchów.  Całość była dziwnie lekka i zwinna, jej połączenie ze mną było tak naturalne... niesamowita technologia. 

    Wzięłam nóż i widelec w dłonie, by pokroić mięso. Nie sądziłam że tak bardzo zatęsknię za pełną samodzielnością. 

     Zjadłam w milczeniu zachwycając się zarówno smakiem jak i precyzyjnymi ruchami protezy. Zachowywała się jak prawdziwa ręką. Nie była tak powolna i toporna jak te, które widziałam w telewizji nim trafiłam do tego cyrku na kółkach.  

   - Ćwicz codziennie i zdejmuj ją przed snem. Ja musze juz jechać. 

    - Jest jakaś nowa misja? 

    - Tak, musimy ściągnąć Toma i jego... cel spowrotem do rezydencji. Sam nie da rady. 

    - A nie mogę jechać z Wami?

    - Dopiero co straciłaś kończynę na misji musisz odpocząć  

     - Jeśli jeszcze jeden dzień spędzę z tym Rosyjskim pijakiem to wyjde z siebie i stanę obok. To jakiś koszmar. 

     - Pan Yo pochodzi z Chin. 

     - Tobie też próbował to wcisnąć?

     Pokręcił tylko głową i westchnął.  Z obrzydzeniem otrzepał się z niewidzialnych pyłków i wygładził garnitur. Przez chwilę patrzył mi prosto w oczy i zastanawiał się co mi odpowiedzieć. 

    - Ja teraz wychodzę z rezydencji. Nie zdążyłabyś nawet... 

    Poderwałam się z łóżka i naciągnęłam dzisiejszy strój na piżamę. Ominęłam autentycznie zdegustowanego Hadesa (było mi widać kolana) i otworzyłam drzwi do swojej komnaty. 

    - Idziemy? 

Pain

    Trup leżał na ziemi pod nogami mojego dawnego kolegi ze szkoły. Światło latarki padało na nieruchome ciało zwyczajnej kobiety, nie potwora z którym walczyliśmy. Po rozcięciu czaszki na trzy puzelki Arachne zmieniła się spowrotem w ludzką istotę, co dziwiło najwyraźniej tylko mnie...

    - One tak zawsze... wracają do oryginalnej postaci po śmierci? 

    Tom wycierał poplamione krwią klingi w swoje spodnie, mamrocząc pod nosem coś o niehigienicznych warunkach pracy i "zbyt małych zarobkach jak na taką harówkę". My coś w ogóle dostajemy po takiej misji? Nie pamiętam podpisywania umowy... czy w takich wypadkach jest to umowa zlecenie czy o dzieło?

   -Tess, to kiedyś byli ludzie oczywiście, że po śmierci wracają do prawdziwej postaci, to tylko czary Ateny, nic więcej. 

   - Czyli... jak mnie taka ugryzie, to nie zmienię się w półpająka? 

    - No jasne, że się zmienisz. Myślisz, że niby jak one powstają. Wpadają w sieci tej prawdziwej Arachne, która jest zarozumiałą suką, a ta zmienia je w swoje marne podróbki... niby może też złożyć jajeczka, ale do tego musiałaby znaleźć kochanka, który zignorowałby jej wygląd.

    - To składa jaja? Tego jest więcej?!

    - Tess, my dopiero zaczynamy. Nie daj się ugryźć, nie rób niczego głupiego i celuj w głowę, pewnie są ich tu dziesiątki. Musimy iść dalej. 

    Wyprawa kanałami niesamowicie się dłużyła, musieliśmy unikać licznych, lepkich nici, które były absolutnie wszędzie. Leże tych kreatur musiało być niedaleko, bo dodatkowo moje ślinianki zasuwały jak szalone przez coraz silniejszy aromat grzanego cukru. Tom zupełnie znikłby w ciemności przedemną, gdyby nie latarka, którą oświetlał nam drogę. Poruszał się szybko i zwinnie, zupełnie jakby już wcześniej musiał unikać lepkich nici zostawionych przez zaczarowane krawcowe...  

   Nagle zatrzymał się bez żadnego uprzedzenia i wyciągnął zaciśniętą pięść nad głowę. Stanęłam tuż za nim i wyjrzałam jak zza kolumny, starając się dostrzec potencjalne zagrożenie. Na końcu kanału zauważyłam delikatną złotą poświatę.

    - Tess, przygotuj się- szepnął - teraz będzie ich o wiele więcej. Tak jak mówiłem, wal prosto w łeb i chroń się przed ugryzieniami. 

    Wyjęłam oba pistolety, sprawdziłam czy są naładowane i przygotowałam kilka magazynków na podmiankę. Byłam gotowa. Tak mi się wydawało. Chyba. 

   Tym razem to my zaskoczyliśmy te bestie. Pewnie nie spodziewały się, że rozprawimy się ze strażniczką, która nas zaatakowała na początku. Te, które ujrzeliśmy w leżu były o wiele mniejsze. Pewnie Arachne zmieniła w swoich sługusów małe dziewczynki. Ciężko było je zabijać, ale no taka praca... najciężej było zastrzelić pierwsze dwie, potem przestałam myśleć o tym kim mogły kiedyś być. Tom ciął maczetami jak zawodowiec. Aż miło było popatrzeć, jak złota połyskująca krew kontrastowała z jego czarnym ubiorem. Po kilku walkach cały był już uważany w osobliwej posoce, przez co wyglądał jak Ci ludzie na rynku, którzy udają posągi. Nie miałam jednak czasu mu się przyglądać. 

   Chmary małych pajęczych potworów nacierały na nas bowiem ze wszystkich stron. Kilka razy były bardzo blisko mnie, zdecydowanie za blisko... starałam się trzymać dystans, celowałam im między oczy i wykańczałam jedną po drugiej. Już miałam zacząć się śmiać i zagadywać do Toma, że całkiem łatwe to zlecenie, ale wyrżnęłam się o martwe maleńkie ciałko, które znalazło się pod moimi nogami. Maszkary wyczuły okazję i nie mogły jej przepuścić. Większość z nich doskoczyła do mnie natychmiast. W panice strzelałam dookoła niemal na oślep. Kolejne ciała padały dookoła mnie z głuchymi plaśnięciami. 

    Skończyła mi się amunicja.

    Drogi pamiętniczku. Czemu kurwa moje życie jest jakie jest. 

    Sięgnęłam po nóż, prawie udało mi się zaatakować jedną z nich, ale poczułam ugryzienie. Z lewej dłoni zaczęła ciec krew, ból wdarł się przemocą i wycisnął mi łzy z oczu. Wrzeszczałam tak głośno, że odsunęły się ode mnie na kilka metrów. Spojrzałam na moją poturbowaną dłoń i zorientowałam się, że mini Arachne dalej jest wszczepiona we mnie zębami. Resztkami sił zacisnęłam pięść i roztrzaskałam ją o posadzkę na miazgę. 

    - Tess! - przerażony Tom doskoczył do mnie i zacisnął mi dłoń w żelaznym uścisku kilka centymetrów pod łokciem.- Tess jeśli ona Cie dziabnęła to mamy przejebane, musimy coś z tym zrobić bo zmienisz się w półpająka! 

   - Odetnij tą rękę po prostu, nie mam zamiaru dołączyć do jakiegoś dziwnego klubu, w którym chodzi się półnago. - wycedziłam przez zęby. 

    Dzieci Arachne patrzyły na nas jak zahipnotyzowane i nie wykonywały żadnego ruchu. Stały w bezpiecznej odległości i wlepiały paskudny szereg ślepi w moją rękę, z której dalej kapała krew. Ale zaczęła zmieniać kolor... widziałam w niej błysk złota. 

    Tom zacisnął dłoń jeszcze mocniej, poczułam jak kość wygina się i łamie pod jego naciskiem. Bredząc coś cichutko pod nosem sięgnął po czysty nóż do jednej z kabur przypiętych do paska i zawiesił go tuż nad moim przedramieniem. 

    - Tnij ponad łokciem dla pewności. 

    - Tess cerberos jest zajebisty ale rękę Ci nie wychoduje po tym ukąszeniu. 

    - Będę walić prawą, zrób to. 

    Tom przyłożył klingę tuż nad zgięciem łokciowym i spojrzał mi prosto w oczy. Widziałam w nich szczery żal i współczucie. Nie zrywając kontaktu wzrokowego zaczął przedzierać się ostrzem przez mój nadniszczony kombinezon, ciało, kość... I tak oto straciłam większość mojej lewej ręki. Odcięta część ciała upadła na ziemię, a ja zamiast czuć ból, żal po stracie i rozpacz uogólnioną- poczułam ulgę. Trucizna pradawnej bolała o wiele mocniej. 

    Wraz z utratą ręki znikł nasz immunitet i pająkowate istoty znów się na nas rzuciły. Nie miałam czasu na złośliwe komentarze, w stylu "Tom tnie kończyny jak moją ślepa babcia chleb łyżką", trzeba było znów walczyć o życie. Co chwilę traciłam równowagę, musiałam naprawdę włożyć w potyczkę dwa razy więcej wysiłku niż wcześniej. Zdrowa rana zasklepiła się w kilka sekund więc nie było mowy o wykrwawieniu się. Tom jakby nagle dostał turbodoładowania- ciął i masakrował z szewską pasją. Aż miło by było popatrzeć. 

    Gdy wycięliśmy większość maszkar, dostrzegłam jak z sufitu powoli zsuwa się po grubej nici największa z nich. 

    - Tess, tamta jest naszym celem, po nią tu przyszliśmy! 

     Wyciągnęłam z saszetki łańcuch, był bardzo cienki i wytrzymały. Miał dziesięć metrów długości i idealnie nadawał się do złapania paskudy. Rokręciłam go nad głową do imponującej prędkości i wzięłam potężny zamach. Łańcuch owiną się dookoła jej szyi. Pociągnęłam z całych sił i udało mi się ściągnąć potworne cielsko na ziemię niedaleko mnie. Doskoczyłam do celu i zamachnęłam się nożem, jednak... ona nie stawiała żadnego oporu. Patrzyła się prosto w moje oczy i płakała złotymi łzami. 

    - Zabij mnie łowco- przemówiła- skończ moje wieczne cierpienie. Dar Ateny już mnie męczy. 

    - Tom, ona gada. T O M ONA GADAAA! 

    Mój towarzysz wbił maczetę między oczy ostatniemu małemu potworkowi i podbiegł do mnie. 

     - Jak to gada. 

     - Może ty mnie zabijesz łowco. Skończcie moje cierpienie. 

     -Ty, kurwa, faktycznie gada. 

     - Czemu mówisz, że mamy Cie zabić, po co była ta walka z nami, skoro i tak chcesz umrzeć. 

     - To nie ja walczyłam tylko moje... nieudane dzieci. Chciałam mieć potomstwo,  ale okazało się, że nie mają one w sobie nic ludzkiego. Ani te przemienione, ani urodzone... Nie zniosę już tej samotności. 

    Tom patrzył to na nią to na mnie osłupiały. 

   - Czyli ty tak sobie wisisz pod sufitem i dziergasz szlaczki z sieci, a one sieją pogrom i zniszczenie? 

    - Nie mogę im tego zabronić, nie słuchają się mnie. 

     - Tess, zabij ją ja nie mam na to siły, to jest... no za dużo jak dla mnie... 

    - Tak, łowczyni, zabij mnie, skończ moje...

    Wbiłam jej maczetę prosto między oczy. Ostrze zaklinowało się w ziemi pod głową Arachne, ale przytrzymałam jej łeb nogą i zaparłam się porządnie, dzięki czemu udało mi się wyrwać klingę. Uderzałam z pasją, raz za razem, zmieniając jej durny paskudny łeb w dżem truskakowy. Haha, ależ mi się skojarzyło.... Gdy nie zostało z niej nic, poza mokrą złotą plamą wrzasnęłam na jej martwe ciało. Straciłam rękę, bo jakaś durna flądra postanowiła naprodukować niebezpiecznych dzieciaków dla towarzystwa... 

   - Kurwa mać, jebana...  no co za... kurwa... moja ręka...  straciłam kończynę dla takiego żałosnego zakończenia... 

    - Oh Tess, zrobimy Ci piękną protezę.

    -W dupie mam twoją protezę... Na pewno nie odrośnie?

    - Nie, takie rzeczy nie odrastają, Cerberos wychodował Ci trochę ciała na policzku, ale z kośćmi... pięknie je łączy spowrotem w całość, nie hoduje ich, przykro mi. 

   Byłam wściekła. 

   Podeszłam do mojej amputowanej kończyny i podniosłam ją z ziemi. Chciałam ją otrzeć z brudu i złotej krwi, ale kikutem średnio mi to wychodziło. Była taka zimna.  Bez życia. 

    - Biorę ją na pamiątkę... chodźmy stąd, chce do domu.... 

    Tom objął mnie w pasie i zaczęliśmy iść. Bardzo powoli przedzieraliśmy się przez martwe ciała dzieci, nastolatek i kałuże lepkiej błyszczącej krwi. Widok był upiorny. Robiło mi się nie dobrze na myśl o tym, że potężna część z tych martwych ciał leżała pod moimi nogami, bo ja je tam zostawiłam, pędząc przed siebie w morderczym szale. Walczyłam o życie. Widok jednak nie poprawiał się od takiego myślenia. Wszystko było po prostu beznadziejnie przerażające. 

     Nie zarejestrowałam momentu wyjścia z kanału. Nim się obejrzałam siedziałam w wozie prowadzonym przez Alberta, Jona czy innego milczącego chuja. Tom zapiął mi pasy i ciągle pytał jak się czuje, a ja nie odpowiadałam, bo nie miałam pojęcia co mówi się w takiej sytuacji. 

    Przyciskałam do piersi moją odciętą rękę i głaskałam ją, próbując pocieszyć, że już nie jest częścią mnie. 

    Czułam się jak gówno, a Tomowi nie zamykała sie jadaczka. Ciągle nawijał o tym że straty które ponieśliśmy są ogromne, ale przynajmniej daliśmy radę. Spojrzałam na niego i przyłożyłam mu uciętą kończyną w łeb.

    - Zamknij się. Po prostu milcz. 

     Wyraźnie zgaszony siedział już do końca drogi w milczeniu. 

    

Turmoil

      Tom ubrał się tak, jak na misje specjalną przystało. Założył lamerski kombinezon, miał przypięte dwie spore maczety na plecach i nawet nałożył kamuflaż na swoją wytatuowaną buźkę. Czekał na mnie moszcząc się na fotelu, zadowolony z tego, że w końcu może chwilkę posiedzieć. Dziś cały dzień latał po rezydencji i załatwiał sprawę transportu, dopinał szczegóły misji, szukał dla mnie lekarza, który postawiłby mnie na nogi w tempie ekspresowym... 

      Ja zaś leżałam na swoim łożu i przyjmowałam co chwilę jakieś nowe kroplówki. Teraz leciała ostatnia, była bardzo dobrze rozcieńczonym roztworem cerberosa. Czułam jak wypala mi żyły, miałam ochotę wyjść z siebie i stanąć obok, bo skurcze mięśni rozrywały mnie od środka. Najbardziej bolała mnie jednak głowa, w której czułam wręcz przepływ tego świństwa. Wrażenie jakby chodziła mi tam siafu z gromadką dzieci sprawiało, że zalewałam się potem z przerażenia. Oczy niemalże wychodziły mi z orbit. Nie krzyczałam. Miałam knebel w ustach, który Tom wcisnął mi po tym jak obudziłam całą rezydencje. Powiedział, że włączyłam wszystkie systemy ostrzegawcze. 

     - Tess, jeszcze z dwie minutki, wytrzymasz- to nie było pytanie. Nie pozwoliłby mi przerwać terapii - potem obiecuje, że będzie Ci o niebo lepiej. 

     Nawet zebrałabym się w sobie i odpysknęłabym coś, ale nie miałam takiej możliwości. 

      Dwie minuty ciągnęły się w nieskończoność. Wypociłam z siebie chyba całą wodę, którą wypiłam podczas protestu w ośrodku. Nie mogłam się nawet skupić na żadnej myśli, która odciągnęłaby mnie od tej męki. Wiedziałam jednak, że bez tego nie dałabym rady. Byłam osłabiona, jak nowonarodzone dziecko, korzystajace z każdej okazji na sen, który przerywa tylko na posiłek. Gdy ostatnia kropla cerberosa spłynęła cienkim przewodem do mojej żyły poczułam taką ulgę, że aż mi łezka poleciała. Tom wyciągną knebel z moich ust i bardzo szybko odsunął się w obawie, że mu przyłożę. 

     - Podaj mi szklankę wody. 

     Podał ją i skrzywił się, gdy zgniotłam szkło między palcami. Zapomniałam o panowaniu nad siłą. Woda wylała mi się na nogi, mocząc jeszcze bardziej prześcieradło. 

     - Kurwa, panuj nad sobą... - zaczął zbierać szkło i wyrzucił je do kosza przy łóżku. Położył ręce na prześcieradle i zaczął je ściągać - nie możesz tak odwalać. Idziemy na misje... 

     - Tom, zabieraj łapy. Daj mi pięć minut, muszę... muszę się uspokoić- w mojej głowie wszystko wrzało. Ogarniał mnie na zmianę gniew i błogi spokój. Miałam ochotę rozerwać go na strzępy i przytulić jednocześnie. Bałam się samej siebie- po prostu wyjdź. 

     Zamknął za sobą drzwi i poczekał na zewnątrz. Ja w tym czasie postanowiłam się ubrać. Założyłam dokładnie to samo co Tom. Wyglądałam kretyńsko w tym czarnym kombinezonie z kewlarowymi wstawkami, ale coś czułam, że może mi się on dzisiaj przydać... 

    Na szelkach operacyjnych zaczepiłam kabury z berettami Px4 i miecz samurajski (bo zawsze chciałam go zabrać na misje. Wygląda ko- zac- kooo~). Twarz pomalowałam kompletnie na czarno, bez zabawy w żadne wzorki. W lustrze widziałam kogoś groźnego- na pewno nie chciałabym zadzierać z osobą, która w oczach ma taką pustkę jak ja teraz. Byłam gotowa. Po terapii cerberosem wróciłam do formy w zastraszająco szybkim tempie. Już dawno nie czułam tak ogromnej siły w środku. 

    Wyszłam na korytarz i odnalazłam Toma, który stał oparty o ścianę, ćmiąc szluga bez filtra. Zabrałam mu go i zaciągnęłam się bezczelnie uśmiechając się przy tym jak dziecko, które coś sknociło. 

    - Już Ci lepiej?

    - Nawet nie wiesz jak bardzo...

                          *     *     *     *    *

    Przed rezydencją stał czarny bus z odpalonym silnikiem. Kierowca patrzył przed siebie i nawet się z nami nie przywitał, gdy wsiedliśmy do tyłu. Ruszył tylko płynnie i bez słowa obrał nieznany mi kierunek. Tom nie chciał zdradzać żadnych szczegółów misji, co moim skromnym zdaniem było dość... nierozsądne. Jeśli nie będę wiedziała po co tam jedziemy to jak mam pomóc? 

    - Tom nie uważasz, że powinnam wiedzieć, co mamy dziś do zrobienia? 

    - Jak Ci powiem, to mi nie uwierzysz. Po prostu... strzelaj i tnij to samo co ja. 

     - To debilna taktyka szefie. 

     - Jest lepsza niż Ci się wydaje, to prosta szybciutka misja. Wchodzimy, kasujemy... problem i wychodzimy. Nie przewiduję    kłopotów. 

                                *  *   *   *

     Zatrzymaliśmy się przed zniszczonym miastem, wyglądającym jak z pocztówek Craco. Kierowca otworzył nam drzwi i ukłonił się w pas, jednocześnie mówiąc "powodzenia" co przyprawiło mnie o dreszcze. Dzień dobry nie było a teraz... teraz nagle przemówił. Co się tu dzieje... 

    - Tess, chodź, musimy wejść do labiryntu. 

    Tuptałam za nim jak za mamą kaczką. Rozglądałam się dookoła szukając oznak jakiś patologii z którymi będzie nam dane wpakować parę pocisków, ale widziałam tylko gruz. Dużo gruzu. 

    Tom obrócił się do mnie i błysnął zębami.

    - To tu - wskazał zwykłą płytę kanałową- podnieś ją i powiedz jaki zapach czujesz. 

     No debil. Jak może niby pachnieć w kanałach, przecież... 

     - Wata cukrowa? - byłam autentycznie zdziwiona, słodki zapach sprawił że moje ślinianki rozpoczęły pracę na najwyższych obrotach- to powinno tak pachnieć?

     - Każdy obdbiera to jako coś innego. Ja czuję zapach... skóry. To ma nas kusić. Kojarzysz dzieci na festiwalach, gdy czują zapach ulubionej przekąski to ciągnął rodziców za rękaw i proszą dopóki nie zatopią zębów w hot- dogu, albo frytkach. Ty czujesz watę cukrową. Mamy tu słodyczożerce.

    Wyciągnęłam pistolety z kabur i spojrzałam na Toma z miną w stylu "jeszcze jedno słowo...", a on zaśmiał się rubasznie i po prostu skoczył w czeluść kanałów, które plątały się pod całym miastem. Dobrze, że nie mam klaustrofobii... 

    Buty zapadły się w przeschnięte resztki ze ścieków, bogactwo śmieci, gówna i trupków szczurzych... fantastycznie, dobrze, że nie założyłam japonek, bo musiałabym obciąć sobie stopy po tej misji... dalej czułam jednak tylko słodki zapach grzanego cukru, co biorąc pod uwagę to po czym deptałam było fascynujące. W mroku kanałów drogę oświetlał mi nikły blask mikro latarki przypiętej do pasa. Widziałam tylko kawałek drogi i światełko Toma, który utrzymywał spokojne tępo, co chwilę obracał się do mnie i kontrolował czy nadążam. Teraz jednak wyciągnął rękę i złapał mój pasek, wyłączył latarki i przesunął nas pod ścianę. Czułam jak jego ciało zastyga w bezruchu. Na chwilę nawet przestaliśmy oddychać. 

    Wtedy usłyszałam cichy, bardzo cichy szmer, dźwięk wykałaczki wbijanej w styropian. Pat, pat, pat, coraz bliżej, coraz wyraźniej. W środku tunelu zaczął się rozpościerać ciepły złoty blask, a jego źródło coraz lepiej widoczne na chwilę zmroziło krew w moich żyłach. Słodki zapach był tak wyraźny, że zaczęły łzawić mi oczy, czułam jak żołądek się skręca, a śniadanie wszamane na szybko, podjeżdża do gardła. Tom nachylił się i szepnął:

   - Walimy do Arachne aż jej oczy przestanął świecić.

    Nasz cel, był tak groteskowy, że pojęłam dlaczego Tom nie chciał mi nic powiedzieć. Hybryda człowieka i pająka, naga kobieta z wielkimi złotymi świecącymi oczami, konkretnie dwiema parami, szła powoli tym swoim przerażającym chodem stawiając cztery pary odnóży na podłodze, a dwiema podpierała się na ścianach, krusząc pod nimi cegły. Gdy spojrzała w naszym kierunku oślepił mnie na chwilę jej blask. Przez krótki moment nawet uznałam ją za piękną. Aż szkoda było to zabijać.

    -Tess, Teeees, kurwa otrząśnij się ona Cie kusi, musisz się temu oprzeć! - Tom wbił mi łokieć pod żebra i oddał pierwszy strzał w jej kierunku. Stęknęłam z bólu, ale byłam wdzięczna, bo przestałam ją widzieć jako wspaniałą istotę. 

    Arachne wykrzywiła usta i warknęła, gdy pocisk przebił jej brzuch, z którego zaczeła wylewać się złota ciecz. Nie zwolniła jednak, zaczęła wręcz biec w naszym kierunku z nienawiścią wymalowaną na twarzy. 

    Zaczęłam strzelać do niej z obu pistoletów naraz. Tom sięgnął do maczet i krzyknął żebym go osłaniała. Sprintował w jej kierunku młucąc ostrzami jak prawdziwy Itzá, a ja kontynuowałam ostrzał uważając by nie trafić przy tym partnera. Arachne robiła niesamowicie szybkie uniki, przy których jej upiorne ciało wspierane ośmioma pajęczymi nogami, wiło się blisko podłogi kanałów. Odwłokiem obijała się o ściany zostawiając na nich grube nici. Trafiłam ją już z dziesięć razy, a ona wyglądała jakby ktoś ją oblał złotą farbą, spod której już tylko gdzieniegdzie przebijały się pasy skóry w kolorze mlecznej bieli. Tom starł się z nią w połowie drogi, odcinając jednym ruchem połowę jej upiornych odnóży. Krzyknęła z zaskoczenia, gdy pozbawiona stabilnej podpory runęła jak długa przed siebie. Tom oderwał się od podłogi i wskoczył jej na plecy. Wbił maczety w jej głowę i rokroił czaszkę na trzy części. 

    Oczy Arachne zgasły, a dookoła nas zapanował mrok.